ایرن‏آن

به نقل از پايگاه اطلاع‌رساني دادسراي عمومي و انقلاب تهران، با حكم صادره از سوي دادگاه انقلاب اسلامي، ‌عبدالمجيد ريگي با نام مستعار عبدالمالك سحرگاه امروز ‌يكشنبه با حضور تعدادي از خانوادهاي شهدا و جانباختگان جنايات تروريستي وي در محل زندان اوين به دار مجازات آويخته شد.
درپي برگزاري جلسه محاكمه عبدالمجيد (عبدالمالك) ريگي در يكي از شعب دادگاه انقلاب اسلامي تهران به رياست قاضي توحيدي به اتهام محاربه و افساد في الارض،‌ نامبرده به اتهام 79 مورد اقدامات جنايتكارانه،‌ به استناد مواد 190 ، 191 ،‌ 186 ، 185 و 183 قانون مجازات اسلامي به اعدام از طريق آويختن از چوبه دار با حضور مجروحين و خانواده‌هاي جانباختگان و شهداي جنايات وي محكوم شده بود.

........................................

ابوالحسن بني‌صدر متولد دوم فروردين 1312 در باغچه از توابع همدان دوران تحصيل خود را در همدان و تهران گذراند و دوران طفوليت را تا اخذ ديپلم متوسطه در اين شهر سپري نمود. او در خانواده‌اي روحاني بزرگ شده بود و پدرش از جمله روحانيون معروف همدان بود؛ اما به گفته خودش جو موجود در خانواده‌اش فضاي ضد آخوندي تمام عياري داشت. (درس تجربه، ص 43)

................................................

گزارشگر انگليسي ديدار تيم‌هاي فرانسه و مكزيك عملكرد عالي حسن كامراني‌فر، كمك داور اول اين ديدار را مورد ستايش قرار داد.

ديدار تيم‌هاي فرانسه و مكزيك شب گذشته از نمايشگر بزرگي كه در مركز شهر ژوهانسبورگ نصب شده بود، پخش شد كه هواداران زيادي اين ديدار را تماشا كردند.

حسن كامراني‌فر، كمك‌داور ايراني اول اين ديدار در دقيقه 64 بازي يك تصميم عالي گرفت كه منجر به ثمر رسيدن گل اول مكزيك شد.

...........................................

حجت‌الاسلام حسين ابراهيمي، نماينده مردم بيرجند در مجلس شوراي اسلامي در گفتگو با خبرنگار، با اشاره به سالگرد انتخابات رياست جمهوري‌ و حوادثي كه جريان فتنه براي كشور به وجود آوردند، اظهار داشت: اغتشاشاتي كه در اين يك سال سران فتنه به وجود آوردند نه تنها دستاوردي براي آنها نداشت بلكه اندك آبرو و حيثيت خود را نيز از دست دادند و اكنون تنها خواري و ذلت جريان فتنه را مي‌توان مشاهده كرد. 

....................................... 

كامران نجف‌زاده در جديدترين مطلب وب‌سايت شخصي خود نوشت: پسر خوبي بود. ماه بود. گل بود.تپل بود.شب بود .كسي آن اطراف نبود.اسمش پطروس بود.هلندي بود.وقتي انگشتش را فرو كرد در سوراخ سد تازه معلوم شد فداكار بود.

كتاب كلاس چهارم بود.ما بوديم و پطروس بود و قهرماني كه با خاطرش بزرگ شديم.ماجراي خاطرخواهي بود.نوستالژي بود.قهرمان ما بود.تازه آن صفحه كتاب عكس پطروس را هم نداشت.

................................................